Vaderdag, 21 juni 2009

Mijn vader komt veel week-enden hier en voor Vaderdag hadden we bedacht dat het leuk zou zijn om samen met de trein te gaan op onze gratis kaartjes. Nou ja, gratis... je betaalt 1x per jaar een bedrag en daarvoor krijg je dan 6 kaartjes van de NS. Die kaartjes zijn vaak voor een specifieke periode geldig. En papa had, helaas voor hem, het verkeerde kaartje meegenomen. Dus moest hij een kortingkaartje kopen, want de kortingskaart had hij wel bij zich. Den Haag was het doel en dat bereikten we ook spoedig. We wilden naar de tentoonstelling van de muziekinstrumenten in het Haags Gemeentemuseum. Helaas, drie jaar terug is alles in een depot geplaatst en voorlopig dus niet meer te zien. Toen hebben we eerst maar eens lekker koffie en appeltaart gegeten. Naast het Gemeente Museum is het Museon. Een leuk museum gericht op kinderen. De vraag was dus of papa dat wel leuk zou vinden. En tot mijn grote verbazing vond hij het heel leuk. Het was er gelukkig niet druk en alle computers deden het. De foto's konden via de mail versturen en we hadden een gezellige tijd daar. Terug naar de stad, want we wilden nu wel eens een lekker glaasje wijn. De terrasjes waren druk bezet en een lekker plaatsje in de zon en uit de wind was er niet meer. Toen zijn we maar naar Maison de Bonneterie gegaan, waar ze bij de glaasjes nog wat lekkere knabbeltjes serveerden. Na het wijntje zijn we de stad maar weer ingelopen en papa vertelde ondertussen over waar hij naar toe ging als hij zo af en toe voor zijn werk eens naar het Ministerie van Defensie toe moest. Wilden we in Den Haag eten? Dan wist ik een leuk adresje. Dat adresje was er nog maar ze vonden het nog te vroeg om eten te koken voor ons. Dus besloten we maar om in de trein te stappen en halverwege in Amersfoort wat te eten. Helaas was het restaurant op zondag niet open. We liepen snel terug naar de trein, die we op het nippertje nog konden halen. Dan maar doorrijden naar Hengelo en daar naar het theater restaurant gaan waar ze een speciaal vaderdag menu serveerden. Maar er was niemand om ons te verwelkomen en het was er zo stil en net toen we weggingen kwam er toch nog iemand aan. We zijn toen naar La moustache gegaan. Waar ze niet weten waar de haas van het varken zit, denken dat gebakken aardappelen letterlijk zwemmen in de olijfolie, chips lekker aardappelen zijn en rauwkost bestaat uit taugé en grote stukken kool. Niet direct een succes, dus we zijn voor ons toetje (koffie met gebak) maar naar huis gegaan. Het was dus een leuke dag met enkele mislukte ideeën, maar de alternatieven vielen wel in de smaak.

27 april t/m 30 april 2009 ; een rampweek

Er zijn van die tijden dat er van alles tegelijkertijd gebeurt. Sommige dingen zijn al langer voorzien, anderen komen plotsklaps uit het niets. Daarvan was de afgelopen periode weer een mooi voorbeeld. Op maandag 27 april werd de man van een van mijn flatgenoten opgenomen in een verpleeghuis, vanwege vergaande dementie. Mijn flatgenote had daarvoor al jaren voor hem gezorgd. Maar op een gegeven moment hield het op. Ze kwam niet meer aan haarzelf toe, sliep te weinig, het enige wat ze deed, althans voor haar gevoel, was verschonen, wassen, opletten, zorgen, enz. Aan de ene kant was er voor haar de opluchting, aan de andere kant moet ze erg wennen aan het alleen zijn. En nu weer de bezoeken aan het verpleeghuis. Gelukkig is het een heel verstandige vrouw, die goed kan omgaan met de situatie.
In deze periode zorgde ik ook voor de vogeltjes van mijn benedenbuurman en voor de poes van mijn boven-bovenbuurvrouw. De een zat in Honolulu, de ander in Oostenrijk. Maar mijn bovenbuurvrouw werd van Oostenrijk naar huis teruggeroepen, omdat haar moeder op dinsdag de 28e was overleden. Ze arriveerde natuurlijk pas laat op de 29e. Dus toen ik daarna bij haar in huis kwam om poes te verzorgen, zag ik een briefje liggen dat ze geschreven had, met de mededeling waarom ze dus al weer zo vroeg terug was gekeerd. De dag daarna de 30e, is niet alleen de verjaardag van onze Koningin, maar ook haar verjaardag. Ik moest zelf heel erg aan de situatie rond het overlijden van mijn 2e moeder denken. Toen was ik in Frankrijk tijdens haar overlijden.
Maar de 30e leek een leuke dag te worden, dus lekker met een kop koffie en een oranje moorkop gezellig naar de TV kijken. En toen kwam daar plotseling een auto uit het niets aanscheuren. Met alle bekende gevolgen. Alle lol was weg. Je bleef maar aan de TV gekluisterd zitten. Wie weet kwam er nog weer ander nieuws. Gelukkig was dit voorlopig het laatste van de akelige gebeurtenissen.
Gisteravond, woensdag 6 mei, ging ik met mijn vader naar een veteranenconcert, door de Koninklijke militaire kapel Johan Willem Friso. Volgens de inleider hadden ze de avond ervoor in Amsterdam goed geoefend in het bijzijn van de Koning. Maar nu kwam dan het échte concert. Mooie swingende, wel typische harmoniemuziek. Maar door buitengewoon goede musici. En zo sloten we deze periode dus met een vrolijke noot af.

De Goede Week

Meer dan een eeuw werd op Palmzondag de Matthäus-Passion van Johann Sebastian Bach uitgevoerd door het Concertgebouworkest, met solisten en koren. In die tijd zijn er vele verschillende opvattingen geweest, in tempo, in versieringen, welke instrumenten, klassieke of barokke uitvoeringen, etc. Nog niet zo lang geleden, was zelfs de taal een vraag, want door de Nederlandse vertaling van Jan Rot kon iedere Nederlander begrijpen waar het over ging. En eigenlijk is er, naar mijn mening, sindsdien de klad ingekomen. Er kwamen meezing-uitvoeringen in het Duits en in het Nederlands, met de beste bedoelingen, maar lang niet iedereen besefte meer wat de aanleiding was voor zoveel mooie muziek. Het was genieten geblazen. Of het nu hierdoor kwam, of omdat er nog zoveel andere prachtige muziek is die ook eens ten gehore gebracht moest worden, ik weet het niet, maar het Concertgebouworkest heeft gebroken met de traditie en zo kon het gebeuren dat er op Palmzondag op Radio 4 de St. John Passion van James MacMillan (zie portret) werd uitgezonden, die op dat moment in het Concertgebouw werd uitgevoerd. Achtergrond informatie kun je vinden in deze
recensie , waarin ze ook schrijven dat het volgend jaar weer allemaal gewoon wordt. Zelf ben ik maandagavond naar een Matthäus-Passion geweest van Johann Georg Kühnhausen (1661-1714). Een componist die leefde zo tussen Heinrich Schütz (1585-1672) en Johann Sebastian Bach (1685-1750). Alle drie hebben ze de tekst van Matteus op muziek gezet en als je achterelkaar naar alle drie zou luisteren, kun je goed horen wat voor muzikale ontwikkelingen er zijn geweest in die eeuw tijd. Sommige stijlfiguren bijv. bij Kühnhausen, kon je zo weer terughoren bij Bach, alleen veel meer uitgewerkt. Ik heb maandagavond dan ook genoten van een stijlvolle en ingetogen Passie-uitvoering.

#22 + #23

De tip van mijn begeleider neem ik maar ter harte. Daarom dus twee vliegen in een klap. Wat kan web 2.0 voor de bieb betekenen? Er zijn al zoveel suggesties gedaan, dat ik niets kan verzinnen dat al niet bedacht is. Bovendien denk ik dat de bibliotheek wel vol enthousisme iets nieuws kan bedenken, maar als het publiek er niet aan wil, dan gebeurt er niet zoveel. Web-wijs maken van het publiek is gewoon een vereiste, maar hoe doe je dat met oudere leden die helemaal niets met een computer hebben? Mijn vader van 91 gruwt van het idee, dat hij iets op de computer moet doen, niet vanwege het toetsenbord, want typen kan hij als de beste, maar vanwege zijn gebrek aan inzicht. Terwijl hij zijn zinnen nog goed bij elkaar heeft. Het is natuurlijk wel zo dat, wie de jeugd heeft, ook de toekomst heeft, maar ik denk dat je niet je oudere en vaak o zo trouwe publiek van je moet vervreemden. Wat ik zelf heel leuk vond is in elk geval het bijhouden van een Weblog en je eigen catalogus (LibrabryThing). Last.fm viel me mee, ondanks mijn bezwaren. Ook heb ik You tube ontdekt en Flickr. Of ik er veel met de RSS-feeds ga doen? Ik denk het niet. Ik hou mijn computer toch maar het liefst een beetje privé. Je zult je steeds moeten afvragen of je dingen wilt delen met anderen of juist niet. Uiteindelijk heb ik de cursus heel leuk gevonden, maar ik vind het ook mooi dat ik nu alles heb afgewerkt. En eigenlijk denk ik dat er ondertussen al weer nieuwe dingen zijn ontwikkeld. Dus wie weet wordt er nog ooit weer eens een vervolg gemaakt.
Over een tijdje ga ik alle # dingen verwijderen en dan blijf ik dit blog verder voor mezelf bijhouden. Iedereen die meegwerkt heeft aan het ontwikkelen, implanteren en controleren of coachen van deze cursus reuze bedankt.

#21 Aquabrowser, Amsterdam etc.

Vandaag maar eens virtueel naar de Amsterdamse bibliotheek geweest om de aquabrowser te bekijken. Het is vooral handig voor mensen die niet goed weten wat ze zoeken, of de namen niet precies onthouden hebben. Een enorme geheugensteun dus. Ik heb wel een account aangemaakt, maar ik voelde me toch een beetje te beschroomd om zelf dingen toe te voegen. Resultaat van een halve eeuw bewaking van de catalogus denk ik. Mijn eigen catalogus vind ik op dit moment interessanter. Leuk om in LibraryThing je eigen bezit te zien (figuurlijk) groeien met iedere titel die je weer opneemt.
Iets heel anders was het werkelijke bezoek dat ik aan Amsterdam bracht, met een treinkaartje in de vorm van het boekenweekgeschenk. We zijn naar de dierentuin van mijn jeugd geweest met het kortingskaartje van de bibliotheken.
Artis . Jammer dat het zo vroeg in het jaar was. Veel jong spul was er nog niet, behalve een Argentijns reuzenmierenetertje dat op de rug van zijn moeder zat. Apart hoor.

#20 Muziek beluisteren in een sociale omgeving

Hier ben ik eens voor gaan zitten. Want ja, muziek hé! Ik was zéér sceptisch of ik wel iets van mijn gading zou kunnen vinden. Ik ben niet zo op Hollandse hits, of pop, rock, reggae etc. Klassiek is veel meer mijn ding.Ik heb dus toch maar een account geactiveerd bij last.fm en na veel proberen (ze kennen geen Haitink, geen Jaap van Zweden, geen Emy Ameling en ga zo maar door) kwam er toch muziek uit mijn luidsprekertjes, want bij Schubert wisten ze precies wie ik bedoelde. Maar ik heb toch wel een paar bedenkingen: Je kunt zelf niet kiezen wat je wilt horen, en over de uitvoerders wordt helemaal niets vermeld. Wel een heel korte biografische notitie over de componist van wie iets wordt gespeeld. Wat ik ook vervelend vind is dat je stukken en brokken hoort. Een werk dat langer dan 5 minuten duurt heb ik tot nu toe niet gevonden. En verder is het natuurlijk gewoon een verkapte winkel, want je wordt nadrukkelijk uitgenodigd om, óf het bestand te kopen, óf de CD.
Het is verder wel gezellig werken met de "radio" aan. Maar doe je een spelletje dan gaat al dat geluid je soms door merg en been, want de klikjes, belletjes etc. gaan dwars door de muziek heen. Maar misschien ben ik wel te kritisch. Op dit moment hoor ik een klein stukje van de opera La cenerentola (Assepoester) van Rossini. Maar wie er zingt? Joost mag het weten. Je vindt ook niets als je de hoes vergroot. Toch een gemiste kans als je het mij vraagt.

#19 Sociale netwerken

The more the merrier, moet degene die dit bedacht heeft gedacht hebben. Mijn eigen sociale netwerk staat in mijn adres boek. Ik ken ze allemaal en heb regelmatig contact. Maar die flauwe kul van 100 fotootjes van "mijn vrienden" is natuurlijk alleen voor mensen die denken dat groot mooi is en veel lekker. (Ooit een Bommel-verhaal geweest en dat bekwam hem ook niet). Wat doen al die mensen die zich jouw vrienden noemen met de gegevens die ze zo over jou kunnen vinden? Ik vind het maar niks. Wel heb ik me maar ingeschreven bij
Sociabel.nl Echt iets voor ouderen. Duidelijk, Nederlandstalig waar je ook met mensen contact kunt onderhouden die niet zo veel van de computer weten en toch eigenlijk ook mee willen doen. Ik ontdekte trouwens dat je ook bij Libraryt hings zomaar bekenden tegen kunt komen, die ik niet via de bibliotheek ken. Blij dat ik niet met mijn eigen naam heb ingeschreven. Je weet gewoon niet hoe voorzichtig je soms moet zijn.

#18 Library thing

Ja eindelijk eens in kaart brengen wat ik in mijn bibliotheekje heb staan. De eerste zes heb ik al toegevoegd. Alleen de recensies (van mezelf) kan ik niet vinden. Moet ik toch nog die papieren afdrukken bewaren? De helft van de boeken koop ik, de andere helft krijg ik om te recenseren. Af en toe geef ik wat weg. Ja saneren in je eigen boekenkast is ook nodig.
Ik vind dit wel heel erg leuk en nuttig. Jammer dat je maar 200 gratis mag opnemen. Misschien ga ik wel betalen voor een levenslang lidmaatschap. Maar hoe lang is levenslang op het web?

#17 Kies een web 2.0 = api's kijken

Ik heb heel veel web 2.0 dingen bekeken de laatste paar weken, maar de zin ontgaat me. Ik zie alleen maar api's. Sommigen lijken wel gerubriceerd, maar wat ik zoek op het gebied van klassieke muziek of zo, vind ik niet. Zal wel aan mij liggen. Maar nu heb ik er genoeg tijd aan besteed. Voor mij geen api.

#16 YouTube

You tube was voor mij een ontdekking. Leuk al die filmpjes en fragmenten. Pas sinds december 2008 heb ik daar ontdekkingen gedaan. Er is veel fagotmuziek te vinden. Maar je moet wel heel goed zoeken. Hierboven zijn opnamen van het fagotconcert van Mozart. Je moet wel behoorlijk zoeken wil je het gehele concert hebben. Vandaar de drie video's. Dat is niet zo handig, maar zal wel aan de technische beperkingen liggen. Degene die hier speelt is Eduardo Calzada met het Orquesta sinfonica municipal de Caracas (Venezuela) en de opname dateert van 24 juli 2006.
Privé vind ik dit dus leuk. Onlangs hoorde ik echter dat er zo verschrikkelijk veel filmpjes per minuut geplaatst worden dat het op den duur misschien niet meer te behappen is. Ik zelf zal er niets op zetten (denk ik voorlopig), maar beluisteren en bekijken van muziekfragmenten is natuurlijk leuk. Iets voor de bieb? Een filmverslag van de activiteiten die geweest zijn en op onze website zetten.

#15 MP3 + RSS = Podcast

Het is al weer een paar jaar geleden dat ik een bijscholing bijwoonde over podcasten. De jongens die het voordeden goochelden een beetje, maakten wat keuzes, een ander intervieuwde iemand en binnen een uur hadden ze een podcast gemaakt. Niks voor mij wist ik meteen. Daar had ik geen zin in. Zelf maken. Wel was mijn aandacht gevestigd op het fenomeen podcast. En ik luister regelmatig naar de podcast van Bommel, want 's nachts om kwart voor een is mij meestal te laat. Dan lig ik al op een oor en nu kan ik het overdag beluisteren op de tijd die mij zelf uitkomt. Eventueel zelfs achtermekaar als het verhaaltje af is. Dat vind ik dus wel leuk. En er zijn nog veel meer podcasts die mij interesseren. Alleen, zelfs nu ik met pensioen ben dnk ik, waar haal ik al die tijd vandaan? Het blijft keuzes maken. Het belang voor de bibliotheek? Een podcast maken van tevreden klanten en die op de website aanklikbaar maken.

Die Winterreise van Schubert, D 911 1-24

Afgelopen zondag was ik in Zutphen voor een concert door Frans Fiselier en Han-Louis Meijer. Er stond maar één werk op hun programma. Die Winterreise een cyclus van 24 liederen. De teksten zijn van Wilhelm Müller en Franz Schubert heeft ze op muziek gezet in het jaar 1826/1827. Hij was toen al erg ziek. De uitgever gaf hem voor ieder lied ongeveer één gulden. Dat was lang niet genoeg om de rekeningen van de dokters te betalen. In 1828 is hij dan ook op 31-jarige leeftijd gestorven aan syfilis.
Ik laat me altijd weer meevoeren op die reis die begint met Gute Nacht en eindigt met Der Leiermann (de man met de draailier). Het Duits is voor mij niet zo moeilijk te volgen. Maar al weer enige jaren geleden heeft Jan Rot al deze liederen vertaald in het Nederlands en Maarten Koningsbergen heeft ze opgenomen op een cd. Er is indertijd nogal over gediscusieerd of dit het begrip van de liederen bevorderd. Ik zelf denk van niet. En met mij vele anderen.
Uiteindelijk was ik blij met het concert. Frans (geboren ion Losser in 1959) heeft prachtig gezongen en Han-Louis was een uitstekende begeleider. Heerlijk als je zo samen muziek kunt maken.

# 14 Instant messaging

Of te wel chatten.
Het is al weer een paar jaar geleden dat ik ben gaan chatten. Maar aangezien er weinig mensen in mijn omgeving zijn die dit ook doen heb ik het maar voor gezien gehouden. Het voegde bovendien niet veel toe. Laat mij het maar houden bij e-mail en telefoneren. Chatten hoeft niet zonodig en ik hoef de andere kant van de chat-lijn (dus de persoon waarmee je chat) ook niet zo nodig te zien. Het vergt heel veel tijd en meestal is het alleen maar bla bla. Dus... Leuk voor anderen, maar niet voor mij.

#13 Online kantoortoepassingen

Tjonge, jonge wat kun je een hoop doen met een stukje tekst.
Ik heb het stukje tekst over bladmuziek overgeheveld naar de documenten van google. Zou iemand het nu kunnen vinden? Ik heb het net geprobeerd. In elk geval kun je mijn blog vinden als je takkenbos en bladmuziek intikt. Ga je dan naar documents onder de knop "meer". Dan vind je mijn werkstukje! Met de uitnodiging om het op het web te publiceren. Dat hoeft nou weer niet zo nodig, maar het is wel handig.
Hier heb ik misschien in de toekomst wat aan, want ik denk erover om toch nog eens wat meer te doen met de stukjes die ik voor de Open Universiteit-reizen heb geschreven. Leuk dus, maar wel wat een gedoe! Veel oefenen dat gaat alles vanzelf.

#12 Spelen in de zandbak van 23 dingen wiki

Tja. Ik ben er geweest maar ik kan de demonstraties slecht volgen. Het gaat te vlug, de teksten zijn te klein afgedrukt, in elk geval door mij niet te lezen. Dus ik heb maar wat gedaan. Ik heb 23 dingen wiki bezocht, zelf een wiki adres aangemaakt en een tekstje over bladmuziek geschreven en daar een folder van gemaakt. Maar ik kan het heel moeilijk terug vinden. Ik heb nu uitgevonden dat als ik op http://takkenbos.pbwiki.com klik, dat ik dan op mijn eigen wiki kom. Boven het woord Welcome staat BLADMUZIEK en als ik daar op druk dan zie ik mijn tekst pas. Ingewikkeld hoor. Het zal best wel anders kunnen, maar ik kom er verder niet uit. Ik ga denk ik nu de tekst maar eens bewerken, want er moet nog iets bij over Gregoriaanse notatie.
Dat is inmiddels gelukt. Leuk dat je kunt zien wat er veranderd of toegevoegd is. Misschien heft iemand nog wat aan deze tekst. Anders gaat het er na de cursus maar weer af.

#11 wiki's

Dit is leuk. Omdat mijn vader in Deventer woont heb ik op de wiki van Deventer gekeken en gezien hoe gemakkelijk je nu bij alle mogelijke loketten kunt komen, waar je informatie zou kunnen vragen over een veelheid van onderwerpen die betrekking hebben op de situatie in Deventer. Hij heeft het met zijn (bijna) 91 jaar nog niet nodig, maar ik zou hiervandaan alles met de computer kunnen regelen, als er hulp of iets dergelijks nodig zou zijn.
Ook het feit dat je zelf dingen kunt aanvullen of verbeteren vind ik nuttig, want ik zie nog wel eens dingen waarbij ik denk, nee zo is het niet helemaal, of waar een tikfout is gemaakt die je zo kunt verbeteren.
Of ik me er zelf aan ga wagen? Dan moet je wel heel goed beslagen ten ijs komen. Een eigen Wiki maken? Ach ik behelp me nog wel met mijn favorieten.
Bij de verzameling bibliotheek wiki's vind je hele nuttige, maar ook gewone dagboekachtige blogs. En vind dan maar eens waar je eigenlijk naar op zoek was. Iets over bladmuziek of zo? Niet direct gevonden. Dat gaat beter met de Tags.

Driekoningen in Tilburg

Het is al weer lang geleden, maar ooit (ca. 1961) maakte ik op één van mijn vakanties contact met een leuke leeftijd- en vakgenote uit Tilburg. Het klikte en we raakten bevriend. Zij logeerde bij mij thuis en ik bij haar. En in Tilburg maakte ik kennis met een bijzonder leuke Driekoningen traditie. Kinderen, liefst in groepjes van drie, liepen 's avonds verkleed als De Drie Koningen (meestal was er één zwart gemaakt)langs de straten. Ze belden aan, zongen een liedje, soms een liedje dat ze zelf hadden gemaakt, en kregen wat snoep. Eigenlijk zo'n beetje als het in Twente met Sint Maarten, of in Deventer met Vastenavond gedaan wordt. In Tilburg is er ook een wedstrijd aan verbonden en de vader van mijn vriendin zat in de jury die moest beoordelen wie het mooiste liedje zong, of het origineels verkleed was, of wie op een andere manier de show stal. Het Polygoon heeft vele jaren verslag gedaan van deze traditie en in Tilburg zelf besteedden en besteden ze daar natuurlijk (ook nu nog) de nodige aandacht aan. De filmpjes van het Polygoon mag je niet downloaden, maar als je de woorden "Polygoon Driekoningen Tilburg" intikt bij Google, krijg je de link naar de journaals uit verschillende jaren. Onderstaande link:
driekoningen geeft ook een kleurrijk verslag van deze traditie. Daar komt de illustratie bij dit verhaal vandaan.
In Roemond, waar wij als kind vaak logeerden bij mijn tante en oom en zeven nichtjes en neefjes, hadden ze trouwens ook een leuke traditie. Op die dag werd een tulband of cake gebakken met een boon er in. Wie de boon trof, was de hele dag Koning(in) en iedereen moest doen wat deze zei.
Mijn vriendin ben ik uit het oog verloren en mijn familie is inmiddels, na aanvankelijk naar Leeuwarden te zijn verhuisd, verspreid over Friesland, maar we halen nog regelmatig herinneringen op aan die tijd.