Posts
Gisteren (dinsdag 18 november 2008) moest ik al vroeg op, want om kwart over acht zou mijn vader in Deventer bij de trein staan, zodat wij samen naar Grootebroek konden rijden. Het was voor de begrafenis van de man van de vriendin van mijn tweede moeder. Niet echt vrolijk dus, maar eigenlijk was iedereen het er over eens, dat 88 een mooie leeftijd is en dat de overledene een prachtig leven had gehad als (banket)bakker van het dorp (http://www.gerardbesseling.nl/ met informatie over de geschiedenis van de bakkerij). Hij had nog net op tijd de marsepein (zijn specialiteit) voor de komende Sinterklaas-tijd klaar kunnen krijgen, voordat hij definitief getroffen werd door een hersenbloeding.Grootebroek ligt in Noord-Holland vlakbij Enkhuizen. Dat is dus een heel eind rijden en de uitvaartmis zou om half elf beginnen. We waren er mooi op tijd, zodat we ook nog afscheid van de overledene konden nemen. Een opgebaard mens heeft voor mij altijd iets weg van een wassen beeld. Het lijkt precies, maar er zit geen ziel in. De dienst was mooi met veel toespelingen op het dagelijkse brood dat door hem werd gebakken. De kinderen en kleinkinderen waren op een mooie manier betrokken door taken (kaarsen aansteken) en het uitspreken van gebeden. De echte begrafenis was daarna op het kerkhof achter de kerk, waar hij uiteindelijk naast zijn voormalige compagnon, die in januari van dit jaar was overleden, komt te liggen.
In De Streek is het dan heel gebruikelijk dat er daarna een koffiemaaltijd wordt gehouden. Daarvoor moesten we naar De Paus in Lutjebroek (http://www.cafédepaus.nl/ daar kun je interessante informatie over de geschiedenis van de Zouafen en Herberg De Paus vinden).
We hebben natuurlijk de nodige familieleden en kennissen getroffen en het is dan uiteindelijk ook weer een hartelijk weerzien en een gelegenheid om weer even bij te praten.
Om 2 uur nam iedereen weer afscheid van elkaar van de achterblijvers, die we veel sterkte toewensten.
Rond 4 uur waren we weer in Deventer en ik kwam om ongeveer 5 uur weer thuis met de trein.
Dat is nou het voordeel van met pensioen zijn. Ik hoefde helemaal niet te snipperen en toevallig geen afspraak te verzetten.
2 opmerkingen:
Dag Takkenbos,
Ik vind het elke keer weer leuk om iets van jou te lezen: je hebt een prettige schrijfstijl. En wat je vertelt over het weerzien van familie en bekenden bij een begrafenis is voor mij heel herkenbaar.
Ja inderdaad Takkenbos, heel herkenbaar. Vaak zie je juist bij dit soort gelegenheden mensen die je al jaren niet gezien hebt en ik denk dat het ook niet zo erg is dat je dan even bijpraat. Ook heel herkenbaar vond ik dat stukje over een opgebaard mens lijkt precies maar er zit geen ziel in.
Een reactie posten